Acanthephippium mantinianum

Door Jannie Boschloo

Er zijn ongeveer 15 soorten Acanthephippiums. Ze komen voor van India tot China, van de Filipijnen tot de Pacific eilanden en zelfs op de Fiji eilanden.


Acanthephippium mantinianum is vernoemd naar de Belgische orchideeënliefhebber Mantin, die leefde in de 19e eeuw. Het is een terrestrische orchidee en wordt gevonden op hoogten tussen 500 en 1500 m in schaduwrijke bergen in de Filipijnen. De kweek is dus gematigd. De pseudobulben zijn vrij fors (tot 15 cm) en lopen naar boven taps toe. Er zijn drie stevige bladeren op de top. De bloemstengels komen vanaf de voet van de pseudobulben uit dezelfde schutbladeren als de nieuwe scheut. Eén bloemstengel van ± 15 cm kan tot wel 5 bekervormige bloemen krijgen. De kleuren zijn oker met een donkerrode gestreepte rand. Uit de beker steekt de gele lip. Nieuwe scheuten kunnen ook ergens halverwege uit de pseudobulben groeien.

Na twee mislukte pogingen om deze orchidee bij mij aan de praat te krijgen in mijn eigen terrestrisch mengsel, dreigde ook de derde gekochte plant dood te gaan. Ik nam toen een kloek besluit, haalde de orchidee uit de pot, nam al het substraat van de wortels en zette hem kaal in een rode stenen pot met daaromheen een buitenpot.

Elke dag sproei ik de wortels met lauwwarm regenwater indien voorradig en ziedaar! Er kwam een geheel nieuwe scheut tevoorschijn met drie prachtige bladeren, die wel even geholpen moesten worden met het ontvouwen, want dat lukt niet altijd. Het volgende jaar kwam er weer een nieuwe scheut. Je kunt dat nu goed volgen, want alles ligt bloot. Tot mijn verrassing ontstond onderaan deze scheut een rode knop, wat later een bloemknop bleek. Alles groeide voorspoedig. De scheut groeide boven de potrand uit en de bloemknop ging langzaam open. Ik dacht, daar komt de bloem, maar nee hoor. Er zat niet één bloem, maar vier bloemen binnen deze rode bloemblaadjes! Het leek dus op een spat, zoals bij Cattleya’s. De eerste twee bloemen kwamen eind juli uit en de twee andere in augustus. Het zijn stevige wasachtige bloemen.
Later ontstonden er zaadpeulen. Die zijn gestuurd naar leden van de NOV, die orchideeën zaaien. De zaadjes waren niet bevrucht. Helaas!
Het volgende jaar zaten er 8 bloemknoppen in! Bofkont dat ik was.
De A. mantinianum houdt van schaduw en warmte.

Bronnen: “The new encyclopedia of orchids” van I. la Croix
www.orchidspecies.com